شاه میگو( لابستر)


شاه میگو ها جزء رده ی سخت پوستان (crustacean)هستند وشاه میگوهای خاردار(spiny lobsters) 7جنس و حدود  49 گونه مختلف را شامل میشوند که حداقل از این تعداد 15 گونه که همگی وابسته به خانواده پاسینوریده (palinuridae)هستند به لحاظ اقتصادی دارای ارزش میباشند وبر اساس یک تقسیم بندی ساده و قابل تشخیص, می توان شاه میگوهای موجود در سواحل دریای عمان رابه شرح ذیل عنوان نمود.سواحل صخره ای در طول حدود 300 کیلومتر نوار ساحلی, پناهگاه وزیستگاهی بسار مناسب جهت زیست شاه میگو به وجود اورده است.

1-گونه هوماروس (pahulirus homarus) در تمام سواحل استان سیستان وبلوچستان مشاهده میشود.این گونه, تحول زیادی نسبت به محیط های پر موج متلاطم ,گل الوده, دارای شن معلق و شوری کم دارد.زیستگاه ان نواحی شکستن موج در ناحیه ساحلی(surfzone)است.تحمل بسیار این گونه و سازگار بودن ان با شرایط محیطی سبب گسترش وسیع ان شده و گونه غالب منطقه را تشکیل میدهد از محیطی با تیرگی بسیار اب نظیر پسابندر تا نواحی تقریبا شفاف نظیر جنوب کنارک مشاهده می شود.

2-گونه ورسیکالر (panuliirus versicoler)در نواحی با تشکیلات مرجانی یا دارای مرجان زنده دیده میشود.این کونه با کاسته شدن از شرایط مطلوب زیستگاهی به واسطه ,افزایش تیرگی اب با محیط های نیمه گل الود سازش یافته است.ویژگی زیستگاهی این گونه ابهای کم تلاطم ولی دارای جریان جزر ومدی زیادی است.

3-گونه پلی فاگوس(panulirus polyphagus) در بستر های گلی زندگی میکند محدود به نواحی نزدیک رود خانه(پسابندر ,بریس و کنارک)با تیرگی بسیار اب همراه میباشد .منشا گل ان در فصول بارندگی از رسوبات خشکی و در فصول غیر بارندگی از معلق شدن رسوبات توسط امواج و جریانات مونسون میباشد این گونه در طی روز جهت مخفی شدن به صخره ها یا بسترهای شنی –سنگی نزدیک زیستگاه پناه میبرد.

 

از نظر پراکندگی شاه میگو در ایران میتوان گفت بطور عمده زیستگاه غالب ان از شرق به غرب سواحل استان سیستان وبلوچستان به ترتیب در صخره های جنوب گواتر, پسابندر, بریس ,لیپاز, رمین ,چابهار, تیس, کنارک ,خلیج پزم, دماغه راشدی, گوردیم وتنگ ,گالک و کلات میباشد.

شاه میگو ها دراعماق 10 متری به سر میبرند ولی تا اعماق 20 متری نیز مشاهده شده اس.مطابق بررسی های انجام یافته شاه میگوها یک مهاجرت محدود سالانه در طی سال دارند.به طوری که شاه میگوهای نابالغ در صخره های ساحلی کم عمق و پس از بلوغ به طرف صخره های عمیق تر مهاجرت میکنند.سپس مجددا جهت جفتگیری به طرف صخره های کم عمق باز میگردند.با نگاهی اجمالی به وضعیت صید شاه میگو در گذشته به سادگی میتوان دریافت صید این ابزی تاسال 68 درایران از اهمیت ویژه ای بر خوردار نبوده بوده است.ومیزان تحول دهی ان به شیلات  بسیار ناچیز بوده است.دلیل این امر علاوه بر عدم شناخت  صیادان از ارزش بالای این ابزی وهمچنین نداشتن برنامه مدرنی در جمع اوری ان از جانب شیلات عمدتا به واسطه مشکلات فراوانی بود که درزمینه صید ان موجود است به طوری که صید آبزی تا تاریخ یاد شده, صید ضمنی (by catch)بوده وتوسط تورهای گوشگیر صورت می گرفته است.


 

·                                    گرد اورنده: اکرم یوسفی(مهندسی شیلات,ورودی 86)